ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

νστ΄

ΜΗΛΟΣ ΚΑΙ ΠΕΛΙΑ

Σὲ δέντρο ἀπάνω φουντωτό, κλωνάριν ἀνθισμένο,
τὸν Μῆλο ἐθώρει κ’ ἔκλαιγ’ ἡ Πελία κρεμασμένον,
καὶ ἡ κόρη ὁποὺ τὸν ἀγαπᾶ στὸν Ἅδην γύρεψέ τον.
Ἡ Ἀφροδίτη ὡς εἶδε τους πολλὰ βαριὰ λυπήθη.
Μηλίτσα κάμει τὸ δεντρί, τὸν Μῆλον μηλαράκι,
τὸ ταίρι ὁπού ’χεν ἀκριβό, λευκὸ περιστεράκι.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...