ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Ϟδ΄

ΗΡΟΦΙΛΗ

Ἐψὲς ἀργὰ ἐδιάβην το τ’ ἀπόμερον δρομάκι
ὁπ’ ἔσμειγα τὴν ἀγαπῶ τὰ βράδια στὰ κλεφτά.
Ὅταν ὁλοῦθε σκέπαζε τὴ ῥούγαν μαύρη ἀντάρα
καὶ τὰ πορτοπαράθυρα σφαλνοῦσαν βιαστικά.
Μὰ τώρα σὰν τὴν ἀπαντῶ λόγον δὲν τῆς ἀλλάζω,
μὸν τὸ κορμί της, σὰν περνᾶ, κρυφὰ λοξοκοιτάζω.

(Βάστα καρδιά μου, βάστα μὴ λυγίσει σε,
πέρδικα κι ἂν σοῦ μοιάζει ἄγριος εἶν ἀητὸς
ποὺ τὲς καρδιὲς γραπώνει μὲ γελάσματα.
Στὰ νέφια τὶς σηκώνει, χάμαι τὶς γκρεμᾶ,
κι ἀπάνω στὰ συντρίμμια παίζει καὶ γελᾶ.)

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...