ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

ρλβ΄

ΞΩΘΙΑ ΗΤΟΝ Η ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ

Ξωθιὰ ἦτον ἡ ἀγάπη σου καὶ δάσος ἡ ψυχή μου
κ’ εἶχε τὸ δάσος σπιτικὸ κι ὁλόγυμνη ἐζοῦσε.
Στὰ σπήλια του ἐτραγούδαγε, στὲς λίμνες του ἐλουζότουν,
στὰ ξέφωτά του ἐχόρευε κ’ εἰς τὰ δεντρὰ ἐκοιμότουν.
Καὶ μιὰν ἡμέρ’ ἀλάργεψε, τὸ δάσος ἐρημώθη,
κ’ ἐστράφ’ εἰς ἀγριοσκότεινο κι ἀνήλιαγον ὁρμάνι.
Λόγος γροικήθη, στοίχειωσε κ’ ἔνι κατηραμένον,
κ’ οἱ ἀνεράϊδες σκιάζονται, ξωθιὲς δὲν τὸ ζυγώνουν.
Ἐντός του ὀφίδι αὐξαίνεται, δράκος κρυφοθεργιεύει,
ὁποὺ τὸ θρέφει ὁ πόνος μου κ’ ἡ πίκρα τὸ τρανεύει.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...