ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

ρμζ΄

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Σὰν τὸ δρολάπι ὁ ἔρωτας ξάφνου ξεσπᾶ μακρόθε
κι ὅλον, τειχιὸ τρισκότεινο, μὲ δέος κοντοζυγώνει.
Ἀστραποβρόντια τὸν φωτᾶν καὶ νέφια τόνε κρύβουν,
κι ἀγέρας σέρνει τὰ ξερὰ καὶ τὰ δεντρὰ μανίζει.
Μυρίζ’ ἡ νοτισμένη γῆς καὶ τοῦ νεροῦ τὸ δρόσος,
τὰ πορτοθύρια τῆς καρδιᾶς ἀνοιγοκλειοῦν καὶ κροῦνε.
Κι ἀνάριες στάλες σὲ κεντοῦν καὶ τὸ κορμὶ ῥιγάει,
κι ὁλόγδυτη, δόλια ψυχή, σὲ καμτσικώνει ἡ μπόρα.
Μήτ’ ἀγροικᾶς, μήτε νογᾶς, μήτε κι ἀλάργα βλέπεις,
βουτιέσαι στὰ φαντάσματα κ’ εἰς τοὺς νερένιους κόσμους.
Κ’ ἡ ἐντὸς φουρτούνα σκιάζει σε, μὰ μὲ καιρὸ ἀρμενίζεις,
κι ἂν σὲ τρομάζει ὁ τύραγνος τὸ θαῦμα σὲ καρδιώνει.
Καὶ σὲ βαφτίζει ὁ οὐρανὸς κι ὁ οὐρανὸς σὲ λούζει,
ὣς νὰ στραγγίσουν οἱ βροχές, κατράμια καὶ καθούρια.
Κ’ ὕστερα οἱ φωτοσαγιτιὲς σαρώνουν τὸ μπουρίνι
κι ὅλα θωρεῖς τα κρούσταλλο, στραφταλιστὸ μπακίρι.
Καὶ τότε λὲς τοῦ ἔρου ἡ θανὴ φώτισε τὴν ἀγάπη,
καὶ δίνεσ’ ἀσυγνέφιαστη, ψυχή, τοῦ μοναυθέντη.
Κι ἄλλοτε πρὶν τ’ ἀστράχτιδα λύσουν τὴν σκοτεινάγρα,
πρώτ’ ἡ μελανοφτέρουγη, τὴν κουκουλώνει, νύχτα.
Καὶ τότε λὲς δὲν ἔθρεψεν ὁ ἔρως τὴν ἀγάπη,
κι ἀδάμαστη σὲ καίει, ψυχή, τῆς μοναξιᾶς ἡ πείνα.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...