ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Ὁ λέων τοῦ πόθου

σι΄

Μύρισε, φυλάξου, * βίγλισ’, ἀκουρμάσου,
φωτοθάλασσα * τὰ σκότη κουκουλώνει
ἐλαφῖνα μου· * μὰ κεῖ στὸ σπηληοστόμα
ληόντας ὁ πόθος, * κερί, παραμονεύει.
Φλέγετ’ ὁλόκορμος, * πυρών’ ὁλόγυμνος,
σ’ ὀνειρεύεται, * πεῖνα σαρκὸς τὸν λειώνει,
κι’ ὅμως, νά, βαστᾷ, * καρτερεῖ νὰ ζυγώσῃς.
Κι’ ἂν δὲν σὲ γευτῇ * κατάφλογος πεθαίνει
κι’ ἀνασταίνεται * κατάφλογος καὶ πάλι.
Πάλι πεῖνα τὸν δέρνει * ἂν σὲ σπαράξῃ
καὶ σπαράζεται * καὶ πάλι ἀργολειώνει.
Πύρινον κτῆνος * νεκροζώντανο, πάντα
καταραμένος * κι’ ὁλοτελῶς θλιμμένος.
Ὕδωρ τὸ κορμί, * φωτιὰ βρέχει, τὴν σβήνει.
Φωτιὰ τὸ κορμί, * βουτᾷ στὸ ὕδωρ, σβήνει.
Ἀνὴρ καὶ γυνὴ * γυμνοὶ στὴν πρώτη κλίνη,
στὴν στερνὴ καὶ σ’ ὅλες * ὕδωρ καὶ πῦρ, γυμνοί.

Advertisements
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὸν ἐρχομό της

σζ΄

Τὴν ἀνιμένω * στεῤῥός, γαλήνιος, πρᾶος,
λιαχτιδάγγιχτον * πέλαγος ἡ ψυχή μου·
ἀμὴ στὸ κέντρο * νέφια, τυφῶν ἀγέρθη,
κι’ ὅσον ζυγώνει * ἀκέρηον μὲ σαρώνει.
Πῶς τὴν θεότη, * φτωχὸς πιστός, ν’ ἀδράξω;
Χείλη σπαρταροῦν, * χέρι’ ἀχαμνὰ καὶ τρέμουν·
λατρεῖες, τιμὲς * στὸ ζάλευκο κορμί της,
τέμενος σεπτό, * πῶς τάχα ν’ ἁγιοπράξουν;
Καὶ πῶς τὸ θαῦμα * λόγος νὰ ψαλμουδήσῃ;
Κύπρι μου βόηθα! * Ὦ Ἀφροδίτη σῶσον!

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Ὅμοιον ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει

σα΄

Θαύμασε, φίλε, * τῶν γυναικῶν τὸ σμάρι,
ψευτοδιάσημον * πῶς ἔχουν τριπλοζώσει,
στρατὸς Δαναῶν * στοῦ Ἰλίου τ’ ἅγια τείχη!
Αἴαντος ἐγώ, * πανουργιὰ Ὀδυσσέως,
γλῶσσα Θερσίτου * καὶ πεῖσμα Ἀχιλλέως,
Ἀγαμέμνονος * οἴησις· μέσα κούφιες
σὰν τὸ εἴδωλο * ποὺ ἐπλάγιαζεν ὁ Πάρις.
Ξερογλείφονται * γιὰ πλούτη ὡς τοῦ Πριάμου,
κι’ ἀπὸ κάλλη, ἂν πῇς, * οὔτε γρηᾶς Ἑλένης.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὸ Γεγονὸς

ρϞγ΄

Στὸν περίβολο * τῆς λευκῆς ἐκκλησίας,
κάτω ἀπ’ τὸ κιόσκι, * στὴν μαρμαρένια τάβλα,
ῥεμβάζω ἔρμος, * καίω πικρὸ τσιγάρο.
Θωρῶ τὸν τόπο. * Ὁ μανδρότοιχος πέρα
καί, δεξιὰ ζερβά, * δυὸ σιδερένιες πόρτες
τ’ ἄκτιστον κρύπτουν * ἀπὸ τῆς κτίσεώς Του
τ’ ἀναπόδραστον * τὸ Γεγονός, τὸ μέγα.
Ὄναρ σκιᾶς * ὁ ἄνθρωπος; Τ’ ἀρνοῦμαι.
Πρᾶγμα βέβαιον * βεβαίως θὰ καταλήξῃ,
ἥσκιοι κι’ ὄνειρα * τὰ βέβαια δὲν γεννοῦνε.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὴν τῶν δικαίων μάχην

ρπστ΄

Μᾶς κύκλωσ’ ἱππικό, * πεζούρα μόνο ἐμεῖς,
κι’ οἱ ἀρχόντοι μας ἱππεῖς * πῆγαν μὲ τὸν ἐχθρό.
Τὰ βέλη τοὺς βαστοῦν * πρὸς τὸ παρὸν μακριά,
τὰ βέλη θὰ σωθοῦν, * κάθε παρίππευσις
μᾶς ζώνει πειὸ σφιχτὰ * κι’ ἀρηώνουν οἱ ζυγοὶ
κι’ οἱ τάξεις λαγαρὲς * ἀπὸ τὰ βέλη των.
Γλήγορα ἢ ἀργὰ * κατάφραχτοι, σωρός,
θὰ πέσουν μέσα μας * κι’ ὅλοι θὰ θεριστοῦν,
στὸν τόπο του ὁ καθεῖς, * πρεπὰ τῆς ἀντρειᾶς,
κι’ εἰς τὸν καιρὸ θ’ ἀχοῦν * κι’ εἰς τὸν καιρὸ θ’ ἀχοῦν.
Ἀμή ’ναι κι’ ἄλλη ὁδός. * Τοῦ ὁπλίτου τ’ ἄρματα
ν’ ἀλλάξωμεν εὐθὺς * καὶ πελταστὲς γοργοὶ
σ’ ἵππους βαρύφορτους * πρῶτοι νὰ πέσωμε
καί, ἅμιπποι ἀλαφροί, * νὰ τοὺς πλευρίσωμε
κι’ ἢ ν’ ἀποθάνωμε * ἢ νὰ νικήσωμε.
Σὰν ζώνῃ τ’ ἄδικον * μὴ σοῦ παγώνῃ ὁ νοῦς,
κερί, μὴ στυλωθῇς, * τὴν μάχην ἄλλαζε
κι’ ἢ πρῶτος νὰ χτυπᾷς * ἢ σκόρπα, μὴ σταθῇς…
πανοῦργο ἀργάζεται * μὰ δὲν φαντάζεται.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὸν ἄρνα

ρπε΄

Ὁ ποὺ κακουργεῖ * πάντα κακὸς δὲν μένει.
Πότ’ ἀγαθουργεῖ, * πότε συννόμως πράττων
τάχα ἡσυχάζει. * (Στὰ τρίσβαθά του ἀργάζει
ὕβρεις κι’ ὄχθρητες, * ἐκμαυλισμοὺς κι’ ἀπάτες,
κι’ ὀλέθρους ζητᾷ, * νὰ θρέφῃ τὴν ψυχή του.
Τέτοια ἡ φύσι του.) * Τὸ κρῖμα ὅμως δικό σου
καὶ τὸ πταίσιμον, * ἀμνός, ἂν λογαριάζῃς
κύνα τὸν λύκο, * τὸν λέοντα γατοῦλα,
τὸν πολιτικὸ * τῶν λαῶν ὑπηρέτη.
Ἄκουσον, γρούζει, * στράφτ’ ἡ ματιὰ τοῦ κτήνους.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὸν Χρόνον

ρπδ΄

Ὁ ἔχων, ὁ εἶχεν, * ὁ ἐπιθυμῶν κι’ ὁ θά ’χῃ
πλούτη κι’ ἡδονές, * γνῶσι, ἀρετὲς κι’ ἀγάπη,
ὀνειρεύεται· * μᾶς γελᾷς, μᾶς χλευάζεις
πρώταρχε σκληρέ. * Ἂν ὄχι δῷς μοι κάτι
ποὺ ἀπ’ τὴ φοῦχτα μου, * σκόνη, νὰ μὴ λιχνίσω…
Ζωὲς θὰ μετρῶ * κι’ ἀκάταρτος θὰ ἱππεύω
κύματα, δῖνες, * μέχρι ν’ ἀμμοπατήσω,
θαλασσόδαρτος, * σὲ γῆ ποὺ δὲν ξουσιάζεις.