ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὸ Γεγονὸς

ρϞγ΄

Στὸν περίβολο * τῆς λευκῆς ἐκκλησίας,
κάτω ἀπ’ τὸ κιόσκι, * στὴν μαρμαρένια τάβλα,
ῥεμβάζω ἔρμος, * καίω πικρὸ τσιγάρο.
Θωρῶ τὸν τόπο. * Ὁ μανδρότοιχος πέρα
καί, δεξιὰ ζερβά, * δυὸ σιδερένιες πόρτες
τ’ ἄκτιστον κρύπτουν * ἀπὸ τῆς κτίσεώς Του
τ’ ἀναπόδραστον * τὸ Γεγονός, τὸ μέγα.
Ὄναρ σκιᾶς * ὁ ἄνθρωπος; Τ’ ἀρνοῦμαι.
Πρᾶγμα βέβαιον * βεβαίως θὰ καταλήξῃ,
ἥσκιοι κι’ ὄνειρα * τὰ βέβαια δὲν γεννοῦνε.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὴν τῶν δικαίων μάχην

ρπστ΄

Μᾶς κύκλωσ’ ἱππικό, * πεζούρα μόνο ἐμεῖς,
κι’ οἱ ἀρχόντοι μας ἱππεῖς * πῆγαν μὲ τὸν ἐχθρό.
Τὰ βέλη τοὺς βαστοῦν * πρὸς τὸ παρὸν μακριά,
τὰ βέλη θὰ σωθοῦν, * κάθε παρίππευσις
μᾶς ζώνει πειὸ σφιχτὰ * κι’ ἀρηώνουν οἱ ζυγοὶ
κι’ οἱ τάξεις λαγαρὲς * ἀπὸ τὰ βέλη των.
Γλήγορα ἢ ἀργὰ * κατάφραχτοι, σωρός,
θὰ πέσουν μέσα μας * κι’ ὅλοι θὰ θεριστοῦν,
στὸν τόπο του ὁ καθεῖς, * πρεπὰ τῆς ἀντρειᾶς,
κι’ εἰς τὸν καιρὸ θ’ ἀχοῦν * κι’ εἰς τὸν καιρὸ θ’ ἀχοῦν.
Ἀμή ’ναι κι’ ἄλλη ὁδός. * Τοῦ ὁπλίτου τ’ ἄρματα
ν’ ἀλλάξωμεν εὐθὺς * καὶ πελταστὲς γοργοὶ
σ’ ἵππους βαρύφορτους * πρῶτοι νὰ πέσωμε
καί, ἅμιπποι ἀλαφροί, * νὰ τοὺς πλευρίσωμε
κι’ ἢ ν’ ἀποθάνωμε * ἢ νὰ νικήσωμε.
Σὰν ζώνῃ τ’ ἄδικον * μὴ σοῦ παγώνῃ ὁ νοῦς,
κερί, μὴ στυλωθῇς, * τὴν μάχην ἄλλαζε
κι’ ἢ πρῶτος νὰ χτυπᾷς * ἢ σκόρπα, μὴ σταθῇς…
πανοῦργο ἀργάζεται * μὰ δὲν φαντάζεται.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὸν ἄρνα

ρπε΄

Ὁ ποὺ κακουργεῖ * πάντα κακὸς δὲν μένει.
Πότ’ ἀγαθουργεῖ, * πότε συννόμως πράττων
τάχα ἡσυχάζει. * (Στὰ τρίσβαθά του ἀργάζει
ὕβρεις κι’ ὄχθρητες, * ἐκμαυλισμοὺς κι’ ἀπάτες,
κι’ ὀλέθρους ζητᾷ, * νὰ θρέφῃ τὴν ψυχή του.
Τέτοια ἡ φύσι του.) * Τὸ κρῖμα ὅμως δικό σου
καὶ τὸ πταίσιμον, * ἀμνός, ἂν λογαριάζῃς
κύνα τὸν λύκο, * τὸν λέοντα γατοῦλα,
τὸν πολιτικὸ * τῶν λαῶν ὑπηρέτη.
Ἄκουσον, γρούζει, * στράφτ’ ἡ ματιὰ τοῦ κτήνους.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὸν Χρόνον

ρπδ΄

Ὁ ἔχων, ὁ εἶχεν, * ὁ ἐπιθυμῶν κι’ ὁ θά ’χῃ
πλούτη κι’ ἡδονές, * γνῶσι, ἀρετὲς κι’ ἀγάπη,
ὀνειρεύεται· * μᾶς γελᾷς, μᾶς χλευάζεις
πρώταρχε σκληρέ. * Ἂν ὄχι δῷς μοι κάτι
ποὺ ἀπ’ τὴ φοῦχτα μου, * σκόνη, νὰ μὴ λιχνίσω…
Ζωὲς θὰ μετρῶ * κι’ ἀκάταρτος θὰ ἱππεύω
κύματα, δῖνες, * μέχρι ν’ ἀμμοπατήσω,
θαλασσόδαρτος, * σὲ γῆ ποὺ δὲν ξουσιάζεις.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Ἕωθεν

ρπγ΄

Φῶς αὐγινὸ * γυμνό· καὶ τὸ κορμί της
τὸ ἐνήδονο, * λουσμένο στῶν ὀνείρων
τὴν ἀμφιλύκη, * πατεῖ τὸ δρακοσπήληο.
Τὸ δρακόφιδο, * βαθιὰ στὴν κοιμηθιά του,
ξυπνᾷ, σαλεύει * κι’ αὐξαίνει καὶ σκληραίνει.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὴν ὁμίχλη

ρπβ΄

Σκεπὲς ξεκρίνω, * κι’ ἡ ὁμίχλη πλημμυρίδα,
νήσων, λές, κορφὲς * στὸ πέλαο τοῦ ἀνεγνώρου.
Μὲ τὴν ἄμπωτιν * ποιός νὰ πιστέψῃ ἀτόφυα
καὶ ἀνάλλαγα * κι’ ὡς πρὶν πὼς ὅλα ἐμεῖναν;
Καὶ ποιός νὰ ἠξεύρῃ * τὸ κινοῦν ἢ τί κρύπτῃ;
Ξόρκι μάγισσας * ἢ ἀναπνοιὰ δρακόντου.
Νεκρῶν ἢ στοιχειῶν * τὸ ἀμποδεμένο ἀσκέρι.
Ἀβυσσαίας ῥωγμῆς * τὸ γλίσχρο ἅρπαγο χέρι.
Ἄχθος τὸ ἐν ἡμῖν * ποὺ καταλυέται ἀτμίζον.
Ξωθιῶν ἑσμάρια * νυχτοπεταλουδένια
πού, ἀφρός, πλανῶνται * σὰν μέσα τους βαδίζω.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς μίαν κυριακὴν τοῦ 1980

ρπα΄

Κυριακή, δρομεῖ * ἀστραφτερὸ τ’ ἁμάξι,
ἀγροί, ληοστάσια * προσπερνοῦν ὡς σιμώνουν.
Κι’ ὕστερα ἥλιος * κι’ ὥρα χρυσῆ· τὸ γέρας
κῦμα κρύσταλλο, * πετράδια τῆς ἁρμύρας.
Καὶ τὸ σύθαμπο * γυμνὰ κορμιὰ ποὺ ἱδρώνουν·
στὸ τραπεζάκι * καπνὸς στηλώνει, κι’ οἶνος,
«καὶ καλύτερα…» * κηρύττει ἕνα τραγούδι.
Κι’ ἀπὸ τὰ βένθη * τῶν στοιχειακῶν ῥηγάτων
φριχτὲς ὑλακὲς * ἀσβολερῶν φουσσάτων
λογχίζουν καρδιὲς * ποὺ ἐν τρόμῳ προμαντεύουν
πὼς πειὰ θ’ ἀνέβουν * στὸ φῶς οἱ ἀβυσσόθεν.