ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Δρολάπι

ρϞη΄

Στὴν κλίνη κεῖμαι ἀναγερτός, ῥεμβάζει ὀρθὴ στὸ τζάμι,
μὲ τὸ δρολάπι χαίρεται, βλέπει τ’ ἀνεμοβρόχι,
μὲ τὸ κορμί της χαίρομαι, τὸ ἐρωτικὸ δρολάπι,
κι’ ὥρα πολλὴν ἔξω θωρεῖ κι’ ὅσο θωρεῖ θωρῶ την.
Κείνη θωρεῖ νεροσυρμές, γὼ αὐλάκια τοῦ κορμιοῦ της,
κείνη τὲς στάλες στὸ γυαλί, τοῦ ἱδρῶτος γὼ τὲς στάλες,
κείνη τὸ δάσος τὸ κρουστό, γὼ τῶν μαλλιῶν τὸ δάσος,
κείνη τὸν κόσμο τὸν ὑγρό, γὼ τὸν ὑγρό της κόσμο,
κείνη μυρίζει τὴν βροχὴ κι’ ἐγὼ σάρκα γυναίκεια,
γὼ καίγομαι καὶ τὴν καλῶ, βουβὴ στυλώνει κείνη.

ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Εἰς τὴν γυμνωθεῖσαν

ρϞζ΄

Εἰς κεῖνο τ’ ἀρχοντόσπιτο, τὸ μανδρογυρισμένο,
τὸ κεραμιδοσκέπαγο, τὸ λιθοστυλωμένο,
τ’ ἀνθοκηποπερίκλειστο καὶ δεντρονησκιωμένο,
ἔμμορφη βγαίνει τὴν αὐγὴ καὶ πίνει τὸν καφέ της.
Κάποιαν αὐγὴ σὰν ἔτυχεν ἀπ’ ἔξω κι’ ἐπερνοῦσα,
βγῆκε στὸ μπαλκονάκι της δρόσο αὐγινὸ νὰ πάρῃ,
νὰ πιῇ τ’ ἄγουρα ἡλιάχτιδα, γυμνὴ στὸ φῶς νὰ παίξῃ.
Γυμνὴ γεύτη ἀπ’ τὴν κοῦπα της, γυμνὴ κορμοτεντώθη,
γυμνὴ τριγύρω ἀγνάντεψε, γυμνὴ στ’ ὁσπίτι ἐμπῆκε,
γυμνὴ ἐγλυκογέλασε, τὸ παραθύρι κλείνει.
Κι’ ὅλες θωρῶ τὲς χάρες της, τ’ ἀπόκρυφά της ὅλα,
τ’ ἀγγελικὸ καμάρι της, τὴν τρίσχαρη ἑλικιά της,
κι’ ἄλαλος τ’ ὡμολόγησα καὶ λαγγεμμένος εἶπα.
«Λούστη τὸ κάλλος τὸ θνητὸ στὸ κάλλος τὸ ἀρχῆθεν
κι’ ὁ ἔρωτας ὁ σάρκινος τὸν ἄσαρκο ἐτυλίχτη,
κι’ ἐμὲ λαβῶσαν βέλεμνα καὶ σαγιτοξιφάρια.
Ἂς πάω στὴν καγκελλόθυρα νὰ μάθω τ’ ὄνομά της».
Στάθην στὴν καγκελλόθυρα καὶ τ’ ὄνομα γυρεύω,
κι’ ἔλεγε χρυσολαξευτά: Πλάτωνος Ἀρετοῦλα.

ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Κοῦπα χρυσῆ

ρογ΄

Πῶς κοῦπα χρυσῆν ἀγάπης σὰν ὑψώνῃς
πίνουν καὶ φτύνουν ἢ προσπερνοῦν μ’ αὐθάδεια;
«Μοῖρα» μὴν εἰπῇς, «βουλὴ» μὴν πῇς καὶ «ἀνάγκη».
«Ἄδικο» νὰ εἰπῇς καὶ «ἀνήλεο» καὶ «κομμάτια…».
Ἀμὴ τὴν χρυσῆν τὴν κοῦπα σὺ νὰ ὑψώνῃς
πάλι καὶ ξανὰ καὶ συνεχῶς καὶ πάλι.

ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Ὀρφικὸν ἐρωτικὸν

ρξη΄

Δεξιά ’χω κόρην ἐγδυμνή, ζερβὰ τὸ κρυὸν σπαθί μου,
κάτω μου ὁγρὴ ἁπλών’ ἡ γῆς κι’ ἀπάνωθέ μου τ’ ἄστρη
κι’ ἄγρυπνος συλλογίζομαι καὶ λογισμοὶ ἀγρυπνοῦν με:
Πὼς κεῖμαι, λέει, κορφομεσίς, στοῦ κόσμου τὸ γιοφύρι,
κι’ εἰς τό ’να στόμα ὁ θάνατος κι’ εἰς τ’ ἀντικρὺ ἡ ἀγάπη,
κι’ ὁ χρόνος κάτω ἀφροκυλᾷ κι’ ὁ αἰῶνας πανωφέγγει,
καὶ μ’ ἀνακράζουν, μὲ καλοῦν κι’ «ἄνθρωπο» μ’ ὀνομάζουν
κι’ ἐγὼ εἰς αὐτοὺς ποκρίνομαι κάθε ποὺ ἐμὲ φωνάζουν.
«Εἶμαι ὑγιὸς τῆς μάννας γῆς καὶ τ’ οὐρανοῦ βλαστάρι,
κι’ ἂν εἶστε οἱ τρεῖς ἡ μοῖρα μου, ἡ ἀγάπη εἶν’ ὁ ἀγών μου,
ἡ τελευτὴ κι’ ὁ χρόνος μου, μήτρα μου, πατρικόν μου».
Κι’ ὁρμὴν ὁ χρόνος μ’ ἔδωκεν κι’ ὁ θάνατος νηὰ χάρι·
τοὺς λογισμοὺς ἀπόδιωξα κι’ ὁλόκορμος πυρώνω
κι’ ἐστράφην στὸ ἐγδυμνὸ κορμὶ κι’ ἀγκάλιασα τὴν κόρη
κι’ εἰς τὸν ἀγρὸν ἐχώθηκα τὰ οὐράνια νὰ τρυγήσω.

ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Ἡ ῥήγισσα τῶν λευκῶν

ρξστ΄

Ῥῆγας, σπαθίου ἀρχόντοι, πύργοι κι’ ἄλογα
καὶ σὺ στοὺς πρώτους, τῶν λευκῶν ἡ ῥήγισσα,
λιόφωτο χιόνι ἀστράφτεις στὸ φουσσᾶτο μας.
Κι’ ἂν πιόνι ἐγὼ γιὰ ἐσέ, λογιέμαι, ἀχαμνό,
γιὰ ἐσὲ βαστῶ τοὺς μαύρους καὶ τὸν πόλεμο,
καρτέρια, μπλόκα τῶν ὀχτρῶν στὸν ἄβακα.
Κι’ ἂν ποτορμήσω ἆθλον καὶ ἀποκοτιάν,
ἴσως νὰ μ’ ὀρεχτῇς καὶ ν’ ἀγαπήσῃς με.
Δὲν πλέει τὸ δοιάκι τῶν μοιρῶν ἀκλόνητο,
δὲν πάει κι’ ὁ Κόσμος ἀνελεημόνητος.

ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Τὸ ὅραμα τοῦ Σουβᾶρυς

ρξ΄

Ἦτον ὁ τρίτος πόλεμος τοῦ τρίτου τοῦ ῥηγάτου,
κάτεργα ἡ δύσι ἀρμάτωσεν κ’ ἡ ἀνατολὴ φουσσᾶτα,
κ’ ἡ ἀνατολὴ μᾶς πολεμᾶ καὶ ἡ δύσις μᾶς μπλοκάρει,
κι ἀργάστη τ’ ἄψυχα ἡ φωτιά, χαλκὸς τὰ ψυχωμένα,
κ’ ἔτρωγε ἡ ὄχθρητα καρδιὲς κ’ ἡ γῆς κορμιὰ καὶ νειᾶτα.
Χρονῶ ’μουν εἴκοσι καὶ δυό, στοὺς λόχους πρωτομάχος,
φόρουν ξωμίδα φοινικῆ, κῶνον κερατωμένον,
βαρειὰν ἀξίνη ἐχέριαζα καὶ φάσγανο ἀργαζόμουν,
κ’ ὑπάγαινα κνημιδωτός, στὲς πλάτες μου σκουτᾶτος.
Τρεῖς τάξεις ἐστρατεύαμεν, τρακόσιοι τεταγμένοι,
στὰ σκοῦρα πεῦκα ἐχώθημεν, στὰ μαῦρα πευκοδάση,
κ’ ἐφιδογύρνα τὴν πλαγιὰ δυσήλιον μονοπάτι
κ’ ἔπεφτεν πάνωθέ μας, λές, λαὸς δεντρογιγάντων
καὶ κάτωθε, δεντρομεσίς, γαλάζωνε τὸ κῦμα.
Βούκινο ξάφνου ἐστρίγγισεν κ’ ἡ σιγαλιὰ ἐταράχτη
κι ὀπίσω τῶν πευκοκορμῶν πλῆθος ὀχτροὶ ἐριχτῆκαν
καὶ πρῶτον βέλεα ἔβρεξεν, σιμώτερα κοντάρια,
χιάσαν ἀξινοφάσγανα καὶ ῥοπαλοσκουτάρια,
κι ἄρχεψε ὁ πόλεμος δριμιὸς κ’ ἐδρόγγεψε ὡσὰν δάσος.
Πλέξαμε γεῖς ἀνάντιος τριῶν κ’ ἡ βιά των πλειὸ μεγάλη
κ’ ἐκλονιστῆκαν συζυγιές, τὰ ὄρδινα ἐσκορπίσαν,
κ’ ἡ μάχητα γίνη πολλές, τὸ ἑσμάριν ἀντροκάλια.
Ἔβαλα εἰς νῶτα μου κορμὸν κ’ ἐκεῖ μ’ ἐπολεμοῦσαν,
τρεῖς στὴν ἀράδα ἐφόνευσα κ’ οἱ τρεῖς ἐλάβωσάν με,
πλούσιο τὸ γαῖμ’ ἀνάβρυσε κ’ εἰς τὸν κορμὸν καθίζω
κ’ εἶδα τὸ δάσος ἡσκιερό, σὰν τῶν θνητῶν τὸν κόσμο,
τὲς φωτοστῆλες τοῦ δειλιοῦ σὰν τῶν νεκρῶν τὸν δρόμο,
κ’ ἔσβησε ὁ σάλαγος στ’ αὐτιὰ κ’ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐσφαλῆσαν.
Μετὰ κι ὅντες ἐξύπνησα τὸ γαῖμα δὲν κυλοῦσε,
μήτ’ ἦτον γύρω μάχητα, μήτε νεκρῶν κουφάρια,
χρυσᾶ ποτάμια τοῦ δειλιοῦ τὸ δάσος τεμαχίζαν,
ψηλάθε πελαγόφερνε δυσήλιον μονοπάτι,
κ’ εἰς τὰ πενῆντα πόδια ὀμπρὸς ἀντίστεκεν ὁσπίτι
δίπατον, κεραμόσκεπον καὶ ἀνθογυρισμένο.
Πέρναγεν ὥρα πέρναγεν, ἐβάθαινεν ἡ δύσις,
ἐβάθαιναν κ’ οἱ στοχασμοὶ κ’ οἱ σκέψεις μυριοπλέκαν
ἂν τάχα ζῶ γὴ ἀπόθανα γὴ πέραμα προσμένω,
κι ὡς εἶπα, πάει λωλάθηκα, τότες ἐπρωτοφάνη.
Δυὸ χέρια ἀδράξαν κ’ ἔσυραν μπερντέδες λουλουδάτους,
ξεμανταλώθη κι ἄνοιξεν τὸ πορτοπαραθύρι
κ’ εἰς τὸν ἐξώστη τοῦ ὁσπιτιοῦ ἐξέβ’ ὡρηὸν κορίτσι
κι ἅπλωνεν εἰς τὸ δρύφακτον πανὶ ν’ ἀποστεγνώσει.
Μαστόδετον ἐφόραγεν, μαῦρο λευκοβουλλᾶτον,
περιζωμάτιον μισερόν, μαῦρο λευκοβουλλᾶτον,
κ’ εἰς τὰ λοιπὰ ἦτον γυμνή, γυμνὴ κ’ ἡλιοκαμμένη,
στὴν ἐμμορφιὰ τρισπόθητη καὶ καστανομαλλοῦσα.
Γιομώνω τὰ πλεμμόνια μου κ’ ἔκραξα πρὸς τὴν κόρη,
κατὰ τὰ δέοντα χαιρετῶ, τῆς λέγω τὴν γενηά μου,
μὰ ἐκείνη μήτε ἀντίλεξεν, μήτε ἀντιχαιρετίζει,
μήτε κομμάτι ἐσάλεψεν, σὰν ποὺ ἀγροικᾶς σαλεύεις,
κι ἀπ’ τὸ πορτοπαράθυρον πάλε στ’ ὁσπίτι ἐχώθη
κι ἀπόμειν’ ἀνημπόρετος κ’ εἰς τὸν κορμὸν γερμένος.
Πέρναγεν ὥρα πέρναγεν, μούχρωμα κι ἀμφιλύκη,
ἐθάμπωσαν κ’ οἱ στοχασμοὶ κ’ οἱ σκέψεις θολοπλέκαν
ἂν τάχα ἀνεμπαίζει με γὴ ἀνείδωτος τῆς εἶμαι,
κι ὡς εἶπα πλειὸν δὲν θὰ φανεῖ, τότες δευτεροφάνη.
Λευκὸ χιτῶνα ἐφόραγεν, ζώνη λευκὴ ζωσμένον,
κ’ ἕνα πινάκι ἐκράταγεν στὰ τρυφερά της χέρια,
καὶ τὸ πινάκι ἦτον βαθὺ κ’ εἶχε λογιῶν ὀπῶρες
κ’ εἰς τὸν ἐξώστη ἐκάθισε, τό ’βαλεν στὴν ποδιά της,
στοῦ δρύφακτου τὴν κουπαστὴν ἐστήριξε τὰ πόδια
κι ὡς ὁ χιτῶνας χώρισε, δεξιόζερβα κ’ ἐχύθη,
ἔλαμψαν οἱ γυμνοὶ μηροί, γυμνοὶ κ’ ἡλιοκαμμένοι,
κι αὐτὴ μὲ τὸ μαχαίριν της ἔκοβε κ’ ἐγευότουν.
Πῆρα γιομάτην ἀναπνοιὰ κ’ ἐκάλεσα τὴν κόρη,
δέομαι στὴν τρισεύγενην, ἱκέτης τῆς προσπέφτω,
μὰ ἐκείνη μήτ’ ἐλύγισε, μήτε μοὶ ἀποκρίθη,
μήτε ξαφνιάστη νὰ στραφεῖ, σὰν ποὺ καλοῦν σε στρέφεις,
κι ὅντες τὸν δεῖπνο ἐτέλεψεν εὐθὺς στ’ ὁσπίτι ἐχώθη
κ’ ἔμεινα πάλε ἀνέλπιδος, μὲ τὸν κορμὸν δεμένος.
Πέρναγεν ὥρα πέρναγεν, ἡ νύχτα τρόγυρά μου,
ζόφωσις ἤπιε τὰ δεντρά, ζόφωσις τὴν καρδιά μου,
ἐγίνηκεν κι ἀνηνεμιὰ καὶ μ’ ἔτρωγεν ὁ ἱδρῶτας,
κι ὡς εἶπα μ’ ἀπωλέστη ὁ νοῦς, τότες τρίτην ἐφάνη.
Προχώρησεν ὁλόγυμνη κ’ ἐστάθηκεν ὁλόρθη
κ’ ἐγυάλιζεν ὁλόκορμη, λαφραναμαλλιασμένη,
τοῦ ἱδρῶτος τ’ ἄφανο φαντὸ κατάσαρκα ἐντυμένη,
κ’ ἐπῆρεν εἰς τὰ χείλη της σὰν ἄχυρο, σὰν χόρτο,
κι ὀκάτιν ἐσπινθήρισεν κι ἀνάβει κι ἀργοκαίγει,
γαλάζιον ἔπινε καπνό, γαλάζιον ἐφυσοῦσε,
καὶ πότ’ ἐθώρα εἰς τ’ ἁψηλὰ τ’ ἄστρη τὰ φεγγοβόλα
καὶ πότες ἀναγύρευε, δεντρομεσίς, τὸ κῦμα.
Τὰ τέτοια ἀπ’ τὰ μικρᾶτα μου τά ’χα πολλὰ ἀκουσμένα,
ἀοιδοὶ ἱστοροῦν γιὰ μάγισσες, μῦθοι θρυλοῦν γιὰ γραῖες
πέρα στὲς χῶρες τοῦ βορρᾶ, στοῦ τίποτα τοὺς κάμπους,
ὅπου σὰν πίνουν τὸν καπνὸ πνέμματα τὲς κυριεύουν,
τὰ ποὺ ἐρωτᾶς ποκρίνονται, τὰ ποὺ ποθεῖς μαντεύουν,
κ’ ἐγὼ διπλοστοχάσθην το καὶ τριπλοσυλλογιέμαι
μήπως τὰ μάγια τοῦ καπνοῦ θέλουν μὲ φανερώσει;
Ξέπνοος τὰ χείλη ἐκίνησα, ψιθύρισα τῆς κόρης,
κατὰ τὰ δέοντα χαιρετῶ, τῆς λέγω τὴν γενηά μου,
κ’ ἐκέρωσε κ’ ἐστύλωσε, μόρφασε στὴν μεριά μου,
κ’ ἔσβησε μετὰ ταραχῆς τὸ μαγικὸν χορτάρι
κι ἀκίνητη ἀκουρμαίνοταν, μὲ τὴν πνοὴ κομμένη.
Πὼς ἀγροικᾶ ἐθάρρεψα, τὸν λόγο δευτερώνω,
δέομαι στὴν τρισεύγενην, ἱκέτης τῆς προσπέφτω,
κ’ ἐκείνη κεραυνόπληκτη καὶ τρισαλαλιασμένη
κλείνει μηρούς, γονυλυγᾶ, βυζιὰ κρυβοχεριάζει,
«Ποιός εἶναι ἐκεῖ; Ποιός εἶναι ἐκεῖ;» δὶς πρὸς ἐμὲ φωνάζει,
«Γέμισε κ’ ἡ Χαλκιδικὴ μ’ ἀνώμαλους κι ἀλῆτες»,
κι ὅμοια δρυάδα ὁποὺ σκιαχτεῖ καὶ νύμφη ὁποὺ τρομάζει,
γοργὰ τὴν ῥάχιν ἔδειξεν, γοργὰ στ’ ὁσπίτι ἐχώθη
κ’ ἐμανταλώθη κ’ ἔκλεισεν τὸ πορτοπαραθύρι,
δυὸ χέρια ἀδράξαν κ’ ἔσυραν μπερντέδες λουλουδάτους,
κι ἀπόμεινα καρδιότρωτος, παντέρημος, μονάχος,
κ’ ἔσβησε ἡ συλλογὴ στὸν νοῦ κ’ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐσφαλῆσαν…
Ἡ φωτοφλόγα τοῦ δειλιοῦ μοῦ ἐπείραξεν τὰ ὀμμάτια
κ’ ἐξύπνησα κεῖ πού ’πεσα, στὸ δάσος τοῦ πολέμου,
γαῖμα ξερὸν ἀπάνω μου, γύρω οἱ νεκροὶ συντρόφοι
κ’ ἐγὼ ὁ γεῖς, ὁ ζωντανός, τὸ δάσος μ’ εἶχε σώσει,
κ’ ἔψαλα στὶς δεντροθεὲς λυτρωτικὸν παιᾶνα.
Μισὸς αἰὼν ἐβάδισεν κι ἀκόμα τὰ θυμοῦμαι,
μισὸν αἰῶνα ἐμέτρησα, δὲν ἀπολησμονῶ την!
Ὁ ὑστερνός μου ὁ πόλεμος ἀποταχιὰ κινάει,
κι ὡς φέξει θέλω ἀρματωθεῖ κ’ εἰς τ’ ἅρμα θέλω ἀνέβει
καὶ μετὰ τοῦ φουσσάτου μου θέλω διαβεῖ τὸ δάσος,
τὸ δάσος ποὺ μοὶ ἔδειξεν τ’ ἀλαργινὸ ἄλλον δάσος
πού ’ναι πευκοπερίκλειστον κι ἀπόμερον ὁσπίτι
ποὺ κατοικεῖ τρισπόθητον καὶ καστανὸ κορίτσι,
εἰς τόπον ποὺ οἱ ἀνθρῶποι του Χαλκιδικὴν καλοῦσιν.

ΕΡΩΤΙΚΑ · ΠΟΙΗΣΙΣ

Τῆς ἀγαπῶς τὸ ἰχνάριν

ρνθ΄

Τήρα, μαντεύτρα, τὸ γυαλί, τὴν κρουσταλλένια σφαῖρα,
κι ἄφες ἐντὸς τὰ ὀμμάτια σου κι ἄφες καὶ τὸ μυαλόν σου,
ν’ ἁρπάξει τα τὰ ὀμμάτια σου, νὰ πιεῖ το τὸ μυαλόν σου,
νὰ εὕρει εἰς τὰ μελλούμενα τῆς ἀγαπῶς τὸ ἰχνάριν.
– Τηρῶ, αὐθέντη, τὸ γυαλί, τὴν κρουσταλλένια σφαῖρα,
κ’ ὑπάγει με στὴν ἀγαπῶ καὶ περπατεῖ τὸ ἰχνάριν.
Ἔχει μελιὰ τὰ ὀμμάτια της, μελιὰ καὶ τὰ μαλλιά της,
κ’ ἒν εἰς τὴν ὄψιν ῥοδαλὴ κ’ ἒν στὴν μορφὴν πανώρηα,
κ’ ἒν σ’ ὅλα σὰν ποὺ ἐγνώριζες κ’ εἶχες πολλὰ ἀγαπήσει,
καὶ τὸ στοιχειὸν δὲν ἀστοχεῖ κ’ ἡ σφαῖρα δὲν λαθεύει.
– Φανέρωσε, μαντεύτρα μου, τὰ ποὺ ποιεῖ καὶ λέγει.
– Ἡ ὥρα ἡλιοβασίλεμμα κι ὁ ἥλιος βασιλεύει
κ’ ἡ ἀγαπῶ ἁμαξηλατεῖ, μὲ δίχως ἵππους δρέμει,
σαγίτα γοργοχύνεται στὸ χρυσαφένιον γέρμα.
Ἀναβοσβήνει ἡ ἅμαξα, κατὰ τὸ πέλαο στρέφει,
τραβᾶ τὸν δρόμο τῶν ἀγρῶν, τὸν μέγα δρόμο ἀφήνει,
μὲς στὰ ληοστάσια χάνεται καὶ κουρνιαχτὸν ἀσκώνει,
καὶ σταματᾶ τὴν ἅμαξαν σ’ ἀρχαῖον μπρὸς ῥημάδι,
κ’ ἒν τὸ ῥημάδι ὁ πύργος σου, τὸ πυργοκάστελλόν σου.
Τώρα ἡ ὥρα σύθαμπον, φῶς ὑστερνό, λυκόφως,
διαβαίνει στὰ γκρεμίσματα κι ὁλόγυρα ξετάζει·
θωρεῖ κατὰ τὴν κάμαρη ποὺ ἐγέρνατε τὰ βράδια,
θωρεῖ κατὰ τὴν τράπεζαν ὅπ’ ἀντικρύ σου ἐδείπνα,
καὶ τὸ κελὶν ποὺ ἐκένταγε, τὴ στιὰν ὅπου ἐτραγούδα…
Τῆς νύχτας τὸ μυριόφεγγον φωτᾶ τὸ κανδηλέρι
κι ἀπ’ τὰ γκρεμίδια προχωρεῖ, στὴν ἀμμουδιὰν κατέβη,
γυμνώθη μπρὸς στὸ πέλαγο κι ἀμμοπατεῖ ὣς τὴν ἄχνα
κι ὁλόκορμην βουλίζεται, πέφτει στὸ μαῦρον κῦμα.
Τώρ’ ἀναδυέται ὁγρὴ ξωθιά, στράφτει γυμνὴ νεράϊδα,
γυμνὴ στὸν ἄμμον κάθεται, κάθεται κι ἀποβλέπει,
κι ὁ ποταμὸς τοῦ φεγγαριοῦ, τ’ ὁλάργυρον ποτάμι,
λούζει τὸ πυργοχάλασμα, λούζει καὶ τὸ κορμίν της.
Δρόσο βγάνει τὸ πέλαγον, ψῦχος φυσᾶ τ’ ἀγέριν,
δάκρυ χύνει τὸ πρόσωπον, πετοῦν τὰ στήθη φλόγα,
πνοὴ τ’ ἀχείλη ψιθυροῦν καὶ τ’ ὄνομά σου λέγουν …
ἄχου ζουρλάθης, ἄρχοντα, γύμνωσες τὸ σπαθίν σου;
Μ’ ἐτάραξες κ’ ἡ σφαῖρα κλεῖ κ’ ἐχάθη της τὸ ἰχνάριν.
– Θέλω διαβεῖ, μαντεύτρα μου, τὸν ἄβυσσον τοῦ αἰῶνος,
κι ἀναδρομάρης ὁ ἔρωτας καὶ δὲν τὸν παύει ὁ χρόνος,
κ’ ἡ ἀγαπῶ μ’ ὀνόμασεν καὶ τ’ ὄνομά μου εἶπεν!